Bir Sabah Kayseri’nin Soğuğunda Başlayan Hikâye
Benzer Konular: İran içkisi nedir ?
O sabah Kayseri’nin ayazı, camların içini bile titreten türdendi. Perdeleri araladığımda dışarıda ince bir sis vardı. Şehir sessizdi ama içimde garip bir huzursuzluk dolaşıyordu. Günlüklerimi yazarken hep derim ki bazı günler, başlamadan bile bir şeylerin değişeceğini hissettirir insana.
O gün de öyleydi.
Telefon çaldığında içimdeki o belirsiz his daha da büyüdü. Arayan annemdi. Sesinde alıştığım o güçlü ton yoktu. Biraz kırık, biraz yorgun…
“Anneannen düştü.”
Bu cümle, sanki evin tüm ışıklarını söndürdü. Ne kadar hızlı giyindiğimi hatırlamıyorum bile. Sadece içimde tek bir düşünce vardı: “Lütfen kötü bir şey olmasın.”
Hastane Koridorunda Beklerken
Hastane koridorları her zaman aynı kokar. Ne tam temiz ne tam kirli… ama kesinlikle insanın içini sıkan bir bekleyiş kokusu vardır. O gün o kokuyu daha da derin hissettim.
Anneannem sedyede yatarken gözlerini yarı açmıştı. Elimi tuttuğunda o kadar hafifti ki, sanki zamanla yarışan bir yaprak gibiydi. Doktorun söylediği kelimeyi ilk başta tam anlamadım:
“Kemik erimesi ilerlemiş.”
O an içimde bir şey çatladı. Sadece fiziksel bir hastalık değilmiş gibi… sanki yılların sessizliği bir anda görünür olmuştu.
İşte o gün ilk kez ciddi anlamda düşündüm: Kemik erimesi İlememesi İçin Ne Yapmalı?
Sadece bir soru değildi bu. Bir pişmanlık, bir geç kalmışlık hissiydi.
Anneannemin Sessiz Hikâyesi
Anneannem hep güçlüydü. Köyde büyümüş, gençliğinde tarlalarda çalışmış, kimseye yük olmamış bir kadındı. “Ben iyiyim” cümlesi onun hayat mottosuydu.
Ama o “iyiyim”lerin içinde kim bilir kaç ağrı saklıydı.
Doktor, osteoporozun yani kemik erimesinin uzun yıllar fark edilmeden ilerlediğini anlattı. “Sessiz hastalık” dedi. O kelime beni daha da etkiledi. Çünkü gerçekten de anneannem hiç şikâyet etmemişti.
O an kendime kızdım. Belki daha önce fark etmeliydik. Belki daha çok yürütmeliydik onu. Belki süt içmeyi “önemsiz” görmemeliydik.
Küçük İhmal, Büyük Sonuç
Evdeki o eski fotoğraflara baktığımda, anneannemin dik duruşu gözüme çarpardı. Ama şimdi o diklik yerini eğilmiş bir omurgaya bırakmıştı.
Doktorun cümleleri kafamda yankılandı:
“Kalsiyum eksikliği”
“D vitamini yetersizliği”
“Hareketsizlik”
Hepsi bir zincir gibi birbirine bağlıydı.
Ve ben o zincirin ne kadar uzun yıllar boyunca sessizce örüldüğünü o gün fark ettim.
Kemik Erimesi İlememesi İçin Ne Yapmalı? Sorusu İçimde Büyürken
Hastane odasında otururken bu soruyu defalarca kendime sordum: Kemik erimesi İlememesi İçin Ne Yapmalı?
Ama bu bir internet sorusu gibi değildi artık. Bu, anneannemin geleceğiyle ilgiliydi.
Doktorun anlattıkları zihnimde bir bir yer etti. Ama en çok şu cümle kaldı:
“Erken önlem çok şey değiştirir.”
İşte o anda umut ile pişmanlık aynı masaya oturdu içimde.
Günlük Hayatta Küçük Ama Hayati Adımlar
Anneannemin odasında onun elini tutarken düşündüğüm şeyler çok basitti aslında:
Güneş ışığına çıkmak
Düzenli yürüyüş yapmak
Süt ve süt ürünlerini ihmal etmemek
D vitamini seviyesini kontrol ettirmek
Düşme riskini azaltacak yaşam alanı düzeni
Bunlar kulağa sıradan geliyor ama o an bana hayat kurtarıcı gibi geldi.
Çünkü kemik erimesi öyle bir şeydi ki, bir anda değil, yıllar içinde sessizce ilerliyordu.
Hastane Odasında Gece
Gece olduğunda herkes biraz sessizleşir. Hastanelerde bu sessizlik daha ağırdır. Anneannem uyuyordu ama ben uyuyamıyordum.
Pencerenin önüne gittim. Kayseri’nin soğuk ışıkları uzaktan parlıyordu. İçimde garip bir suçluluk vardı. Sanki daha önce bir şeyleri bilmem gerekiyormuş da bilmiyormuşum gibi.
O an kendi kendime şunu söyledim:
“Keşke insanlar kemik erimesini sadece yaşlılık olarak görmese.”
Bir Günlük Sayfası Gibi
O gece defterime şunları yazdım:
“Bugün öğrendim ki kemikler sessizce kırılır. İnsan fark etmez. Tıpkı bazı duygular gibi…”
O satırları yazarken gözlerim doldu. Çünkü mesele sadece hastalık değildi. Yaşlanmanın, ihmalin ve zamanın insan bedeni üzerindeki etkisiydi.
Umut Yeniden Başladığında
Bir hafta sonra anneannem taburcu oldu. Yürüyüşü yavaşlamıştı ama gözleri hâlâ aynıydı. O güçlü bakış gitmemişti.
Doktorun verdiği planı uygulamaya başladık. Daha düzenli beslenme, hafif egzersizler, güneşli günlerde kısa yürüyüşler…
Ama en önemlisi şuydu: artık farkındaydık.
Ben de kendi hayatımda değişiklik yaptım. Daha çok süt içmeye başladım. Daha çok yürüdüm. Ve en önemlisi, bedenimi ihmal etmemeyi öğrendim.
Çünkü artık biliyordum: Kemik erimesi İlememesi İçin Ne Yapmalı? sorusu sadece yaşlılar için değil, herkes için bir uyarıydı.
Son Söz Gibi Değil, Devam Eden Bir Hikâye
Bu hikâye bitmedi aslında. Anneannem hâlâ hayatımda ve hâlâ bana çok şey öğretiyor. Ama o hastane günü, içimde bir şeyleri değiştirdi.
Artık kemik erimesini sadece tıbbi bir terim olarak görmüyorum. Bir yaşam biçimi, bir ihmal zinciri ve en önemlisi farkındalık eksikliği olarak görüyorum.
Ve her yeni gün, kendime küçük bir söz veriyorum: bedenime biraz daha iyi bakmak, sevdiklerimin sağlığını biraz daha ciddiye almak.
Çünkü bazen bir düşüş, sadece bir düşüş değildir. Bütün bir hikâyenin dönüm noktasıdır.
Umarız “Kemik erimesi İlememesi İçin Ne Yapmalı” hakkındaki bu rehber işinize yaramıştır. Morfiloyuncak ailesiyle kalmaya devam edin!