Korukla Tanışma: İzmir Sıcağında Bir Bardak Ekşilik Krizi
İzmir’de yaz dediğin şey ikiye ayrılır:
Bir, “gölge var mı?” diye hayat sorgulanan günler.
İki, gölgenin bile “ben de artık tatile çıkıyorum” dediği günler.
İşte tam böyle bir günde, Alsancak tarafında yürürken önümde bir teyze bağırdı:
“Korukkkk! Soğuk koruk!”
Ben de o an durdum. Çünkü insan 25 yaşına gelince bazı kelimeler artık sadece içgüdüsel refleks yaratıyor. “Soğuk koruk” da onlardan biri. Bir anda beynim:
> “Bu bir içecek mi, yoksa yazın hayatta kalma sıvısı mı?”
İç sesimle kısa bir tartışma yaşadık:
Ben: “Alalım mı?”
Benim daha mantıklı versiyonum: “Daha ne içtiğini bilmiyorsun.”
Ben: “Ama ekşi şeyler bizi mutlu ediyor.”
Ve kazanan belli.
O ilk yudumla birlikte hayatımın küçük ama önemli bir sorusu kafama yerleşti: Koruk hangi mevsimde olur?
Koruk hangi mevsimde olur? Aslında olay sadece içecek değil
Şimdi dürüst olalım. Koruk dediğin şey öyle “market rafında yıl boyu var” kategorisinden değil. Onun bir karakteri var. Bir dönemi var. Bir “ben şimdi geldim ama çok da kalmayacağım” tavrı var.
Koruk, aslında üzümün ham hali. Yani daha “ergenlik döneminde” diyebiliriz. Olgunlaşmadan önceki o ekşi, biraz ukala, biraz asi hali.
Bu yüzden Koruk hangi mevsimde olur? sorusunun cevabı doğrudan doğaya bağlı:
Genellikle ilkbaharın sonu ile yazın başı arasında ortaya çıkar. Ama bu öyle takvimde çizilmiş net bir çizgi değil. Hava, bağ, güneş ve biraz da çiftçinin keyfi belirler.
Ben bunu öğrendiğimde içimden şu geçti:
> “Demek ki koruk bile plansız yaşıyor, ben niye hayatımı planlamaya çalışıyorum?”
İlkbahar: Koruğun sahneye çıkış provası
İlkbahar İzmir’de garip bir dönemdir. Sabah mont, öğlen tişört, akşam tekrar mont.
Bağlarda ise işler daha net:
Asmalar uyanır, üzüm taneleri minicik olur ve işte o noktada koruk başlar.
Bu dönem aslında koruğun “beni henüz tam tanımayın” evresidir.
Bir bağ düşün:
Küçük yeşil taneler
Hafif ekşi bir karakter
Ve büyük ihtimalle güneşle yeni pazarlığa başlamış bir doğa
İşte koruk tam burada oluşur.
Bir gün dedemle sohbet ederken sormuştum:
“Dedeciğim koruk ne zaman olur?”
Bana bakıp şöyle demişti:
“Güneş biraz sertleşince.”
O an anlamamıştım. Şimdi anlıyorum. Hayat da böyle zaten. Bir şeylerin olması için biraz “sertleşme” gerekiyor.
Yaz: Koruğun pazara indiği dönem (ve benim bağımlılığım)
İzmir’de yaz gelince sokaklar ikiye ayrılır:
Dondurmacılar
Korukçular
Ve ben genelde iki tarafı da finansal olarak destekleyen insanım.
Koruk hangi mevsimde olur? sorusunun en net karşılığı yaz başıdır. Çünkü:
Üzümler hâlâ hamdır
Ekşilik zirvededir
İnsanlar serinlemek için saçma şeyler içmeye hazırdır
Koruk şerbeti burada sahneye çıkar.
Bir bardak koruk içtiğimde yaşadığım şey genelde şu:
İlk yudum: “oh ferah”
İkinci yudum: “bir dakika bu neden bu kadar ekşi?”
Üçüncü yudum: “ben bunu neden seviyorum?”
Sonra yine alıyorum.
İzmir sıcağında koruk içmek biraz ilişki gibi:
Acıtır ama bırakamazsın.
Bir gün arkadaşım dedi ki:
“Koruk içince yüzüm neden böyle oluyor?”
Dedim ki:
“Çünkü hayat sana gerçekleri ekşi şekilde anlatıyor.”
Güldük. Ama biraz da düşündük.
Sonbahar: Koruğun sessiz vedası
Sonbahar geldiğinde bağlarda işler değişir. Üzümler olgunlaşmaya başlar. Koruk ise yavaş yavaş sahneden çekilir.
Ama tamamen gitmez. O biraz “ben hâlâ buradayım” hissi bırakır.
Bu dönem Koruk hangi mevsimde olur? sorusunun gölgeli cevabıdır. Çünkü artık tam anlamıyla koruk yoktur ama izleri vardır.
Biraz nostalji gibi:
Yazın ekşiliği
Sokakta satılan serinlik
Ve ağzını buruşturan o ilk yudum
Sonbaharda koruk içince insan biraz duygusallaşır.
Ben geçen sonbaharda bir bardak içtim. Hava hafif serindi. Bir yudum aldım ve dedim ki:
> “Bu yaz nereye gitti?”
Yan masadaki abi döndü:
“Ne içtin kardeş?”
“Hayatın ekşisini abi.”
Anlamadı. Ama sorun değil, herkes anlamak zorunda değil.
Koruk ve İzmir: Bir şehirle içeceğin ilişkisi
İzmir’de koruk sadece içecek değil. Bir kültür refleksi.
Sahilde yürürken elinde koruk olan biri görürsen bil ki:
O kişi sıcağı çözmüş
Hayatı biraz kabullenmiş
Ve muhtemelen çok düşünmeden yaşayan biri
Ben öyle olmayı deniyorum ama pek olmuyor. Çünkü ben koruk içerken bile düşünürüm:
> “Bu üzüm ne zaman ham kaldı, kim karar verdi buna?”
İzmir’de yaşamak biraz böyle:
Her şey basit gibi ama kafanın içinde sürekli küçük felsefi tartışmalar var.
Koruk hangi mevsimde olur? sorusunun sokak versiyonu
Sokakta bu soruyu sorsan insanlar farklı cevap verir:
“Yazın içilir”
“Baharda çıkar”
“Ablam yapıyor evde her zaman var”
“Ben bilmiyorum ama güzel”
Ama gerçek şu:
Koruk doğada belirli bir dönemde ortaya çıkar ama insan hayatında hep bir yazı temsil eder.
Bir gün dolmuşta bir çocuk annesine sordu:
“Anne koruk ne?”
Anne dedi:
“Ekşi üzüm.”
Çocuk düşündü ve dedi ki:
“Ben ekşi şeyleri seviyorum.”
Ben içimden:
> “İşte insanlık böyle başlıyor.”
Koruk içmenin felsefesi (evet, abartıyorum ama güzel oluyor)
Koruk içmek aslında küçük bir yaşam pratiği gibi.
Çünkü:
Ekşiyi kabul ediyorsun
Ferahlığı bekliyorsun
Ve sabretmeyi öğreniyorsun
Bir bardak koruk bazen şunu öğretir:
Hayat her zaman tatlı değil ama yine de içilebilir.
Bir arkadaşım var, sürekli “tatlı şeyler seviyorum” der. Ona koruk verdim. İlk yudumdan sonra yüzünü buruşturdu.
Dedim ki:
“Bak işte hayat böyle.”
Bana küfretti ama içti.
Son düşünceler yerine geçen sokak sesi
Bunu da Okuyun: Kadıköy'e metrobüsle hangi durakta inilir ?
Geçen gün yine aynı teyzeyi gördüm. “Soğuk koruk!” diye bağırıyordu.
Yanından geçtim, bu sefer durmadım. Ama içimden bir ses:
> “Al yine, yaz bitiyor zaten.”
Ama almadım. Çünkü bazen insan sadece geçmiş yazları içinden geçirir.
Koruk ise orada durur. Bir mevsimlik ama unutulmaz bir şey gibi.
Ve sorunun cevabı zihnimde netleşir:
Koruk hangi mevsimde olur?
Koruk, doğanın ilkbahar sonu ile yaz başı arasında bize gönderdiği ekşi bir hatıradır. Ama aslında biraz da her yazın içinde gizlidir.
“Koruk hangi mevsimde olur” konusundaki yazımızı okuduğunuz için teşekkür ederiz. Morfiloyuncak olarak sizlere her zaman kaliteli içerik sunmaya devam edeceğiz.