Kıble Saat Kaç Yönündedir? Bir Yolculuğun İçsel Hikayesi
Bir sabah, Kayseri’nin soğuk sokaklarında adımlarımı atarken, kafamda dönüp duran bir soru vardı: Kıble saat kaç yönündedir? Bu basit bir soru gibi görünebilir, ama o gün o kadar derin anlamlar taşıdı ki, başımı kaldırıp gökyüzüne bakarken kendimi kaybolmuş hissettim. O an, aslında içimdeki yönsüzlükle yüzleşiyordum. Sadece fiziksel bir yön bulmak değildi derdim, içsel bir yön bulmam gerekiyordu.
Yolculuk Başlıyor
O sabah, evden çıkarken güneş henüz doğmamıştı. Kayseri’nin dar sokakları soğuk ve ıssızdı. Düşüncelerimle baş başa kalmıştım. Her gün olduğu gibi, sabah namazını kılmak için camiye gitmeye karar verdim. Ama bugün bir farklılık vardı. Hem o sorunun cevabını bulma isteğim, hem de kendimi bulma arzum, beni başka bir yere çekiyordu. Nereye yöneldiğimi bilmiyordum. Sadece bir şey vardı: Yönümü bulmalıyım.
Camiiye doğru yürürken, aklımda kıblenin hangi yönde olduğunu düşünmeye başladım. Kayseri’nin eski sokaklarında, her şey alışkındı. Ama birden, içimde bir boşluk oluştu. “Kıble, saat kaç yönünde?” diye düşündüm. Bu soruyu birkaç kez tekrarladım. Kıble, herkesin bilmesi gereken, ne zaman olursa olsun, yönü belirli bir şeydi. Ama ben o an, ne güneşin nereden doğduğunu, ne de namaz vakitlerini hatırlıyordum. Yalnızca içsel bir yönsüzlük vardı. Adımlarım, beni nereye götürürse oraya gidiyordu.
Yönsüzlük ve Duygular
Camiye vardığımda, kalabalık azalmıştı. Birkaç kişi kalmıştı. O an, kendi içimdeki yalnızlığı daha derin hissettim. Bütün bu kalabalığın içinde bir yabancı gibiydim. Etrafımda insanlar dua ederken, ben sadece durup düşünüyordum. “Kıble saati kaç yönündedir?” diye soruyordum ama aslında sorunun cevabını bilmiyordum. Belki de bildiğim şey, aslında bu soruya bir cevap ararken, kendi içimdeki eksikliği bulduğumdu.
Yavaşça camiye girdim ve köşeye oturdum. İçimden bir dua geçirdim: “Ya Rabbi, bana yön ver. Ne yönü aradığımı bilemiyorum, ama beni doğru yola yönlendir.” O an, gözlerim kapalıyken kalbimde bir huzur buldum. Kıbleye dönüp dua etmek, aslında bir içsel yolculuğa çıkmaktı. O an fark ettim ki, kıbleye dönmek sadece fiziksel bir yön değil, aynı zamanda bir ruh hali, bir içsel arayıştır. Bu, bedenimle değil, kalbimle yapılan bir yolculuktu. İçsel bir huzur bulma, yönsüzlükle yüzleşme ve yeniden başlama arayışıydı.
Umutsuzluk ve Yeniden Doğuş
Bir süre sessizce oturduktan sonra, caminin imamı geldi ve namazı başlattı. İçimden bir şeyler geçiyordu. Sanki o an, nehrin akışı gibi, duygularım da bir yön bulmuştu. İçimdeki boşluk yavaşça doluyor, içsel bir huzur yerleşiyordu. Kıbleyi belirlemek aslında fiziksel bir yön belirlemekten çok daha fazlasıydı. Bazen hayatımızda kaybolmuş hissedebiliriz, ama her kayboluş bir yeniden doğuşu da beraberinde getirir.
O gün, kıblenin ne kadar uzak olduğunu, hangi saat yönünde olduğunu düşünmemek gerektiğini fark ettim. Belki de kıble, sadece dışsal bir şey değil, içsel bir arayıştır. O yönü bulmak, bazen sadece kendi kalbinin yönünü bulmakla ilgilidir. Namazımı kıldıktan sonra camiden çıkarken, kafamda sadece bir şey vardı: “Artık kaybolmadığımı hissediyorum. Yönümü buldum.” Belki de kıble, her zaman içinde bulabileceğimiz bir yön. Belki de hayatın her anında, yönsüz olduğumuzu hissettiğimizde, aslında sadece kalbimize dönmemiz gerekirdi.
Sonuç: Kıble Saat Kaç Yönündedir?
Şimdi, Kıble saat kaç yönündedir sorusuna farklı bir açıdan bakıyorum. Kıble, bazen fiziksel bir yön değil, bir içsel denge bulma meselesidir. Kafamda sorularla, kaybolmuş hissettiğim o sabah, kıbleyi bulmak aslında bir anlamda içsel huzuru bulmakmış. Bugün, Kıbleyi nasıl bulduğumu soracak olursanız, size sadece şu cevabı verebilirim: Kıble, içimde bulduğum bir yön. Saat kaç olduğuna bakmadan, hangi yönde olduğuna takılmadan, kalbimi dinleyerek bulduğum bir yön. Bu yolculuğun sonunda öğrendiğim şey, bazen yönün, yalnızca içsel bir arayışla bulunabileceğiydi.
Bu yazıda, kıbleyi sadece bir fiziksel yön olarak değil, duygusal ve içsel bir yolculuk olarak keşfetmeye çalıştım. Hangi yönün doğru olduğunu bulmak, bazen sadece kalbimizi dinlememizle ilgili.